Ark van het Verbond

Ark van het Verbond: De Achterliggende Geschiedenis
De Ark van het Verbond wordt in de Bijbel voor het eerst vermeld in Exodus 25. Na de bevrijding van Israël uit de slavernij in Egypte draagt God Mozes op om een Tabernakel (of tent) te bouwen waarin de Israëlieten God zullen aanbidden. De Ark van het Verbond werd in een speciale sectie ondergebracht die bekend stond als het "Allerheiligste" en was het meest heilige object in het Tabernakel. God voorzag hen van gedetailleerde aanwijzingen voor de bouw van de Ark. Deze moest van acaciahout gemaakt worden en worden beslagen met goud. De afmetingen van de Ark moesten tweeëneenhalve el in lengte, anderhalve el in breedte en anderhalve el in hoogte bedragen (een el is ongeveer 45 centimeter). Boven op de Ark bevonden zich twee gouden cherubijnen die met hun vleugels een gedeelte van de Ark bedekten dat bekend stond als de "Verzoeningsplaat".

De Ark van het Verbond bevatte drie objecten die extreem belangrijk waren voor de Israëlieten. Ten eerste waren dit de twee stenen tafelen met de goddelijke inscriptie van de Tien Geboden. De Tien Geboden vormden het fundament voor het verbond tussen God en Israël, waaraan gewoonlijk gerefereerd wordt als "De Wet" (Exodus 31). Het tweede belangrijke object in de Ark was de staf van Aaron. God zorgde er voor dat de staf van Aaron op miraculeuze wijze begon te bloeien om de andere stammen van Israël te laten zien dat het God's wil was dat Aaron de leiding zou hebben over het Priesterschap (Numeri 17). En het derde object was een gouden kruik gevuld met manna. Manna was het voedsel dat de Israëlieten op miraculeuze wijze van God aangereikt kregen tijdens de 40 jaar van omzwervingen in de woestijn (Exodus 16).

De Ark van het Verbond was de plaats waar God Zijn aanwezigheid op aarde manifesteerde. De Ark ging altijd voor de Israëlieten uit wanneer zij zich verplaatsten. Niet alleen was de Ark binnen het tabernakel het middelpunt van de verering van God, maar deze beschermde de Israëlieten ook in veldslagen door tegenstanders die zich tegen hen opwierpen op bovennatuurlijke wijze te verslaan (Jozua 6:3-4). De Israëlieten wendden zich ook tot de Ark om God om leiding en wijsheid voor de natie te vragen (Numeri 7:89, Exodus 25:22).

Ark van het Verbond: Een Tijdelijke Remedie voor Zonden
De Ark van het Verbond was meer dan een speciaal meubelstuk met bovennatuurlijke krachten -- Het was voor de Israëlieten ook het middel om een relatie met God te hebben. De Ark van het Verbond kon maar één keer per jaar, op Jom Kippoer - De Joodse "Grote Verzoendag" -, benaderd worden door een hogepriester. Op deze dag ging de hogepriester het Allerheiligste binnen met het bloed van een offerlam. Het was ook de enige dag waarop God's aanwezigheid zich tussen de twee Cherubijnen manifesteerde. De hogepriester sprenkelde het bloed van het offerlam op de Verzoeningsplaat. Zodra dit door God werd ontvangen, werd het bloed van het lam een boetedoening (een bedekking) voor de zonden van de hogepriester en de hele Israëlische natie. Dit ritueel werd continu, jaar in jaar uit, uitgevoerd. De Ark van het Verbond speelde een sleutelrol in de vergeving van hun zonden.

Ark van het Verbond: Voorbode van de Komende Messias
Op het eerste gezicht lijken de bloedoffers die geassocieerd zijn met de geschiedenis van de Ark van het Verbond enigszins verontrustend. Het slachten van dieren en het offeren van hun bloed riekt naar het occulte. Maar het is belangrijk om op te merken dat deze offergaven niet bedoeld waren om de toorn van een bloeddorstige godheid te pacificeren. God verlangt helemaal niet naar het bloed of het lijden van hulpeloze lammeren (Hebreeën 10:8). De bijbelse tekst toont ons herhaaldelijk dat wanneer er zonden plaatsvinden, dat het onvermijdelijke gevolg dan de dood is. De offergave van het lam wijst op de ernst van de zonden. Zonden vereisen altijd een boetedoening (een "betaling"), zodat God rechtvaardig kan zijn (Hebreeën 9:22). God's erbarmen maakte het mogelijk dat de zonden van Israël op een lam konden worden overgedragen. En nog belangrijker, deze offers waren een voorspelling van een grotere offergave die nog moest plaatsvinden -- het offer van de Joodse Messias, Jezus Christus. God wist dat deze voortdurende offergaven onvoldoende zouden blijken te zijn voor de zonden van Israël, laat staan voor de zonden van de hele mensheid. Daarom gaf God ons Jezus Christus als het ultieme offerlam, en dit werd de grootste liefdesdaad in de hele geschiedenis. Een Romeins kruis werd de ark waarop Christus werd geofferd. Met het bloed van Christus werd voor eens en voor altijd betaald voor de verkeerde daden van allen die bereid zijn om Hem als hun Verlosser te aanvaarden (Johannes 3:16).

Ark van het Verbond: Vervangen door God's Nieuwe Verbond
De Ark van het Verbond verdween ergens vóór of tijdens de Babylonische invasie van Jeruzalem in 586 voor Christus uit de Joodse Tempel. In anticipatie van het verdwijnen van de Ark schreef de profeet Jeremia: "En als jullie in die tijd in aantal toenemen en dit land weer zullen bevolken, zal niemand meer over de ark van het verbond met de HEER spreken. Die komt in niemands gedachten op, hij wordt niet meer genoemd of gemist, en wordt niet opnieuw gemaakt" (Jeremia 3:16). Al voor de tijd van Jezus openbaarde de profetie van Jeremia dat er in de toekomst geen behoefte meer zou zijn aan de Ark van het Verbond. God had een beter Verbond dat Hij in werking zou laten treden - het nieuwe verbond in Zijn Zoon, Jezus Christus.

Onderzoek Nu Verder!