Exodus Route

Exodus Route - Het Sinaï Schiereiland
Waarom is de werkelijke Exodus route belangrijk? Er is een groot aantal critici dat de waarheid van het Bijbelse verslag in twijfel trekt, niet alleen vanwege de bovennatuurlijke elementen, maar ook vanwege het gebrek aan bewijs dat meer dan een miljoen Joden het zogenaamde Sinaï Schiereiland bewoonden (de traditionele locatie van de Sinaïberg) en daar 40 jaar lang bleven. Ik weet niet hoe netjes jij bent, maar voor mij is het onmogelijk om met mijn vrouw en kinderen te gaan picknicken zonder ook maar iets achter te laten: vorken, flessendoppen, speelgoed, lippenstift of andere kleine dingen die je als gezin met je meedraagt. Nou, vermenigvuldig dat eens met 40 jaar en je zou eigenlijk een flinke schatkist vol met allerlei spullen verwachten.

Toch hebben jaren van archeologisch speurwerk op het Sinaï Schiereiland geen significante hoeveelheid artefacten voortgebracht die realistisch gezien zouden kunnen worden toegeschreven aan de zeshonderdduizend mannen met hun vrouwen en kinderen die in Exodus 12:37 worden beschreven. Een groot aantal schriftgeleerden heeft daarom de conclusie getrokken dat het aantal kinderen van Israël dat uit Egypte kwam door de Bijbel enorm overdreven werd of dat het hele verhaal een mythe is die pas honderden jaren later in elkaar werd gestoken om de Joden een eigen identiteit te geven.

Exodus Route - De Woestijn van Egypte
Wat betreft de Exodus route vraag ik mij af of we misschien enkele details in het Bijbelse verslag over het hoofd hebben gezien die ons kunnen helpen te bepalen welke weg door de Joden gevolgd werd toen zij Egypte verlieten. Welke zee wordt feitelijk bedoeld wanneer de Bijbel het heeft over de "Schelfzee" of "Rode Zee"? Waar kwamen de Israëlieten terecht toen zij het rechtsgebied van de Farao verlieten? Wanneer ik thuis iets kwijt ben en ik kan het niet vinden, dan stel ik mijzelf altijd de volgende vraag: heb ik misschien steeds op de foute plaatsen gezocht? Die vraag kan ons hier wellicht ook helpen.

De belangrijkste vraag die we moeten beantwoorden wat betreft de Exodus route is waarschijnlijk de volgende: Wanneer bevonden de Joden zich volledig buiten Egypte? Met andere woorden: hadden zij Egypte volledig verlaten toen zij de rand van de Egyptische woestijn bereikten op de derde dag van hun reis? Of besloeg Farao's land een gebied dat zich veel verder uitstrekte dan de reis van drie dagen waar Mozes en Aaron aanvankelijk om hadden gevraagd? Is het mogelijk dat dit punt slechts het beginpunt was van hun vlucht naar de Schelfzee?

Als je vandaag de auto neemt van Caïro, het Suezkanaal oversteekt en dan parallel aan de Middellandse Zee-kust verder reist aan de noordzijde van het Sinaï Schiereiland (zo'n 50 kilometer voordat je de grens tussen Egypte en Israël bereikt bij Rafah in de Gazastrook), dan zul je aan de kust een oase aantreffen met de naam El Arish. Dit is waar de Wadi El Arish, een klein riviertje, in de zee uitmondt en kuststromen een prachtig klein strand hebben gevormd. Ook al ben je nu zo'n 300 km van Caïro en heb je op de reis naar deze plaats weinig tekenen van beschaafdheid gezien, toch ben je hier nog ruimschoots binnen de grenzen van Egypte. En dat rechtsgebied is zó belangrijk voor de geschiedenis van Egypte, dat het door Israël tussen 1979 en 1982 aan Egypte werd teruggegeven na een reeks militaire conflicten over deze streek.

El Arish is een van de meest vermelde Egyptische plaatsen uit de oudheid, omdat het zo belangrijk was voor het politieke en militaire rechtsgebied van Egypte. Al lang vóór de Exodus, en in de eeuwen na de Exodus, werd de plaats zelfs al (onder de oude naam Tharu) in verslagen vermeld als de noordelijkste grensplaats van Egypte. Het was zelfs de plaats waar Farao Horemheb, de laatste Farao vóór Ramses I, criminelen naartoe verbande wier neuzen als straf voor hun misdaden waren afgesneden. Ik vermoed dat hun gruwelijke uiterlijk aan de grens van Egypte moest dienen als een waarschuwing voor buitenlanders dat men in Egypte niet te lichtzinnig omging met criminaliteit. Later werd Tharu door de Grieken vanwege deze praktijk "Rhinocolura" genoemd, "plaats zonder neuzen". Vertalers van de Septuagint noemden Rhinocolura de "Beek van Egypte", wat we tegenwoordig kennen als El Arish.

Als iemand dus Egypte via de noordelijke route wilde verlaten, dan zou hij tenminste verder moeten reizen dan El Arish om Egypte te verlaten. Of is er nog een andere route uit Egypte? Als je een vliegtuig zou nemen en in zuidzuidoostelijke richting helemaal naar de Golf van Akaba aan de Rode Zee zou vliegen, dan zou je bij de punt van de golf uitkomen, waar de Israëlische stad Eilat aan de westelijke oever ligt en de Jordaanse stad Akaba aan de andere kant. Als je vanuit Eilat zo'n 30 kilometer naar het noorden reist, naar het Timna dal, dan kun je daar een prachtig, ruig nationaal park bezoeken met allerlei natuurlijke geologische formaties, kopermijnen uit de oudheid en bewijs voor een significante Egyptische aanwezigheid. Naast de Egyptische relieken en artefacten vind je ten noorden van Eilat een rotstekening van Ramses III en een tempel voor de Egyptische godin Hathor uit ten minste de 14^e eeuw voor Christus. Het lijkt erop dat de Egyptenaren hier honderden jaren lang bleven, ten minste tot de 11^e eeuw voor Christus.

Als we nu een rechte lijn trekken van de moderne plaats El Arish helemaal tot aan het Timna dal bij de punt van de Gold van Akaba, dan krijgen we een goed idee van de heerschappij en het rechtsgebied van de Egyptenaren in de oudheid -- met name ten tijde van de Exodus. Het is duidelijk dat het hele Sinaï Schiereiland zich binnen dit gebied bevindt. Als God Zijn volk Israël dus volledig buiten Egypte zou leiden, volledig buiten het rechtsgebied van de Farao, dan zouden zij dus het gebied moeten hebben verlaten dat we nu kennen als het Sinaï Schiereiland.

Het is belangrijk niet te vergeten dat koningen en farao's in de oudheid hun controle en gezag over hun land net zo belangrijk achtten als tegenwoordige naties. Geen enkel stuk land, zelfs niet de woestenij van het Sinaï Schiereiland, zou zomaar worden opgegeven. Er was altijd een land dat het recht opeiste om de uitgestrekte rivierdalen en kustvlakten van dat stuk land te gebruiken als snelwegen voor hun legers. En in het geval van het Sinaï Schiereiland leidt al het bewijs naar de conclusie dat Egypte de eigenaar was van dit stuk land. Het was voor de farao's erg belangrijk dat zij de macht over het Sinaï Schiereiland wisten te behouden, omdat de grote, onherbergzame woestijn een perfecte buffer vormde tussen het belangrijkste deel van Egypte en vijandige troepen die langs de Middellandse Zeekust konden naderen. Bovendien kon Egypte, dankzij de natuurlijke grenzen aan de Golf van Suez en de Golf van Akaba, een oogje houden op Midjan aan de andere kant van de Rode Zee, dat op verschillende hoge plaatsen langs de kust garnizoenen had gestationeerd.

Exodus Route - De Voorgestelde Routes
Wanneer we de Exodus route analyseren, is het dan verwonderlijk dat God de Joden eerst naar de rand van deze woestijn leidde (die door de Bijbel "de weg van de woestijn der Schelfzee" wordt genoemd) en vervolgens in een gestage, uitputtende, maar doelgerichte mars helemaal naar de westelijke kustlijn van de Golf van Akaba, aan de rand van het rechtsgebied van de Farao?

Ik moet vermelden dat topgeleerden die de Bijbel letterlijk nemen verschillende mogelijke Exodusroutes door de Sinaï hebben voorgesteld. Een van die routes doorkruist het Schiereiland en volgt uiteindelijk (tweederde van de volledige afstand) een geïsoleerde alluviale vlakte tot aan de Golf van Akaba. Daar werden de Joden vervolgens ingesloten. Het is zeker mogelijk dat God daar het water van Yam Soef heeft gespleten en hen naar Midjan heeft geleid, waar God aan de voet van de Sinaïberg tegen Mozes had gesproken.

Maar ik geef de voorkeur aan een tweede voorgestelde Exodus route, die de Joden langs "de weg van de woestijn der Schelfzee" helemaal naar de zuidelijke punt en vervolgens langs de hoorn van het Sinaï Schiereiland zou hebben gevoerd. Daar, waar de bergen en de Rode Zee bijeenkomen bij het hedendaagse Sharm el-Sheikh, zouden zij vervolgens zijn klemgezet. Deze locatie lijkt duidelijkere geografische herkenningspunten te hebben, zoals een eiland (mogelijk Baäl-Sefon) die de mond van de golf (mogelijk Pi-Hachirot) markeert, vlakbij een natuurlijke Egyptische wachttoren op de kustvlakte (mogelijk Migdol). Maar welke van deze routes het ook mag zijn, waar het om gaat is dat de Joden van het Sinaï Schiereiland (de woestijn van Egypte) moesten zien af te komen om te ontsnappen aan de heerschappij van Farao en een plaats te bereiken die NIET in Egypte ligt. Omdat de "woestijn der Schelfzee" nog binnen Farao's rechtsgebied viel, had hij het recht om de Joden via een netwerk van spionnen te volgen en een leger strijdwagens over het Schiereiland te sturen zonder een conflict met een ander land te veroorzaken. En dus deed hij dat. Toen het erop leek dat de Joden hopeloos in de val waren gelopen en volkomen klem zaten tussen de bergen en de zee, ging hij tot de aanval over. Je kent de rest van dat verhaal wel. God spleet het water van de Rode Zee -- let wel, de echte Rode Zee -- en liet de Joden over een droge weg oversteken zonder ook maar een man, vrouw of kind te verliezen. Toen Farao vervolgens zijn koninklijke neus in zaken stak die hem niets aangingen, verloor hij alles. Aan de overzijde reisden de Joden verder om hun God te ontmoeten bij de Sinaïberg, in Midjan, maar dat is weer een ander verhaal.

Praat over ons:

Volg ons: